از سال 1387 شمسی (2009 میلادی) داشتن بیمه درمانی برای تمامی افرادی مقیم کشور آلمان اجباری است. حتی اگر برای​ مدت زمانی کوتاه در آلمان اقامت داشته باشند.

در صورت نداشتن بیمه، ویزا صادر نخواهد شد.

 

بیمه درمانی در آلمان به دو دسته بیمه درمانی اجباری (GKV) و بیمه درمانی خصوصی (PKV) تقسیم می​شود. هر کسی می تواند تحت پوشش بیمه درمانی اجباری قرار گیرد ، ولی برای بیمه شخصی داشتن شرایط خاصی الزامی است.

شهروندان منطقه اقتصادی اروپا (شامل کشورهای بلژیک، بلغارستان، دانمارک، آلمان، استونی، فنلاند، فرانسه، یونان، ایرلند، ایتالیا، کروواسی، لتونی، لاتویا، لوکزامبورگ، مالت، هلند، اتریش، لهستان، پرتغال، رومانی، سوئد، اسلوواکی، اسلوونی، اسپانیا، جمهوری چک، مجارستان، قبرس و بریتانیا ) و اتباع کشورهای طرف قرارداد آلمان برای بیمه​ اجتماعی ( بوسنی و هرزگووین، شهرها  (گویان فرانس، گوادلوپ، مارتینیک، مایوت، رئونیون)، اسراییل، کروواسی، مراکش، مقدونیه، مونته نگرو، صربستان، ترکیه و تونس، می​توانند تحت پوشش بیمه درمانی کشور خود باقی بمانند.

مزایای بیمه درمانی در این کشورها ممکن است نسبت به مزایای موجود در آلمان بسیار متفاوت باشد. از این رو، ممکن است به پرداخت شخصی هزینه​ های درمانی یا استفاده از بیمه تکمیلی نیاز باشد.

حق بیمه در بیمه​ های اجباری با توجه به درآمد تعیین می​شود.

مبنای محاسبه، میزان درآمد کل ناخالص است که 6.14%  از آن به عنوان حق بیمه کسر می​شود. حق بیمه به طور مساوی یعنی 3.7%، میان کارفرما و کارمند( یا کارگر )  تقسیم می​شود. علاوه بر این، کارمند/ کارگر ملزم به پرداخت مبلغ دیگری نیز به شرکت بیمه است، که میزان آن متفاوت است. چنانچه میزان درآمد ( از 4425 یورو در ماه) تجاوز کند، تغییری در حق بیمه حاصل نمی​شود. در بیمه​ های اجباری، فرزندان و همسر بدون پرداخت حق بیمه اضافی، تحت پوشش بیمه خانواده قرار گیرند.

عضویت در بیمه درمانی خصوصی برای همه میسر نیست.

کارمندان و کارگران می​توانند در صورت کسب درآمد ناخالص بیش از حد نصاب بیمه اجباری (4950 یورو در ماه ) تحت پوشش بیمه خصوصی قرار گیرند. در این صورت افراد مربوطه​ باید جهت معافیت از پرداخت حق بیمه اجباری، کتباً درخواست دهد. شرط عضویت در اغلب شرکت​های بیمه خصوصی، اقامت در آلمان برای یک دوره زمانی معین است. بیمه​ گذاران خارجی ملزم به ارائه دلایل لازم مبنی بر اقامت بلند مدت خود در آلمان هستند. بسیاری از شرکت​های بیمه خصوصی تعرفه خاصی که مناسب این گروه از بیمه​ گذاران بوده و با نیازها و مدت زمان اقامتشان سازگار باشد را پیشنهاد می​کنند.

در صورت درخواست عضویت در بیمه خصوصی، سئوالات دقیقی​ (در خصوص وضعیت سلامت) از متقاضی پرسیده می​شود. قرارداد بیمه ​ی آلمان، به محض بازگشت بیمه​ گذار به کشور زادگاه لغو می​گردد.

 

حق بیمه در بیمه​ های خصوصی بدون توجه به​ میزان درآمد، بر اساس وضعیت سلامت، سن و خدمات قابل ارائه از سوی بیمه تعیین می​شود. حق بیمه ی هر بیمه​ گذار به صورت شخصی​ محاسبه میگردد.

بیمه​ های خصوصی تابع مقررات دولتی نبوده و خدمات گسترده​ تری را نسبت به بیمه ​های اجباری ارائه می نمایند. علاوه بر این، خدمات و مزایای بیمه دقیقاً مطابق با شرایط بیمه​ گذار تنظیم می​ شوند.

بیمه ​گذار برای کلیه خدمات درمانی، ابتدا هزینه ​های درمانی را شخصا پرداخت می​کند. سپس مبلغ پرداخت شده در ازای صورتحساب به بیمه ​گذار پرداخت می گردد.

علاوه بر بیمه درمانی، هر فرد می تواند نسبت به انعقاد قرارداد بیمه های درمان تکمیلی اقدام نماید. این بیمه ها خدمات تخصصی و درمانهایی که توسط بیمه خدمات درمانی پوشش داده نمی شود را پوشش داده و هزینه های مربوط به آن را تقبل می نمایند.

هدف از بیمه ​های تکمیلی، جبران کاستی​های مزایای درمانی شرکت بیمه​ گر است. بیمه ​های تکمیلی توسط شرکت​های خصوصی ارائه می​شوند. از جمله این بیمه​ ، می​توان به بیمه تکمیلی​ دندانپزشکی اشاره کرد.

 

داشتن بیمه درمانی برای کلیه دانشجویانی که به هر نحوی در آلمان تحصیل​ می کنند الزامی است. ثبت ​نام در دانشگاه بدون داشتن بیمه درمانی میسر نیست.

 
 
برای کسب اطلاعات بیشتر در خصوص بیمه های اجباری و تکمیلی و مقایسه خدمات بیمه می توانید از طریق ایمیل Post@Eins18.de با کارشناسان ما در تماس باشید.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Spread the word. Share this post!

Leave a Reply

Leave Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *